Boven is het stil

 

boven is het stilLevendig herinner ik me nog het gedempte gekletter dat klonk in de stal, als de koeien hun koppen tussen de metalen stangen doorstaken om zich te goed te kunnen doen aan het kuilvoer dat ik en mijn neefje daar zojuist met de hooivork verspreid hadden. En ook de clandestiene ritjes met de oude trekker, totdat ik deze onbedoeld half in de sloot geparkeerd had, en mijn neefje, ondertussen mij enge ziektes en enkele reizen naar verschrikkelijke plaatsen toewensend, alle stuurmanskunst in zijn elfjarige lijf nodig had om ‘m er weer uit te krijgen.

Maar het is niet alleen de zoete melancholie van deze persoonlijke herinneringen die het lezen van “Boven is het stil” van Gerbrand Bakker voor mij zo’n genot maken. Het boek wordt op de flap vergeleken met de film De Poolse Bruid. Met die vergelijking kan ik een eind meegaan, al vind ik dat Bakkers meer diepte en warmte aan de karakters in zijn boek weet te geven. Het uitgebeende proza doet soms denken aan Voskuil, maar wat een enorme ingehouden emotie zit er tussen schijnbaar zo droge zinnen van Bakker! Ik moest qua stijl en thematiek van een verbroken broederverbond ook denken aan H. M. van den Brinks “Over het water”. Maar dan is “Boven is het stil” wel drie keer zo lang genieten.

Als prijs heeft het alleen nog maar “Het Gouden Ezelsoor” gekregen. Had u er ooit van gehoord? De concurrentie voor de andere prijzen zal wel groot geweest zijn dit jaar. Maar wie weet komt dat nog. En dan zullen we die idiote kreet van Tommy Wieringa op de achterflap ook maar vergeten. Dat is wat mij betreft de enige smet op een verder bescheiden, uitgebalanceerd, en daardoor krachtig en ontroerend verhaal.

         

Geef een reactie

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.