>Besturen in tijden van rancune

>Zit nog wat na te kauwen op de Zembla-uitzending van afgelopen zondag. Bert Molenkamp, bestuurder van Amarantis, de scholengroep waar ROC ASA deel van is, kreeg het zwaar te verduren daarna op internet. Op Twitter kreeg hij zelfs een hashtag, een twijfelachtige eer in dit geval. Drie opmerkingen.
Eén: het is best opmerkelijk dat Molenkamp zich heeft laten interviewen. Heel veel bestuurders mengen zich namelijk nauwelijks in het publieke debat. Reden? Het is toch al op eieren lopen in het balanceren van belangen tussen docenten, ouders, leerlingen, toezichthouders, inspectie, overheid… Een verkeerd begrepen opmerking doet dan al snel meer kwaad dan goed.
Twee: waarom vraagt niemand zich af wie er ooit op het idee gekomen is om de mbo’s te verzelfstandigen, te laten fuseren en tegelijk de budgetten te bevriezen (de overheid zelf, in de jaren negentig, dat leek een stuk goedkoper en tot minder kwaliteitsverschillen te leiden), of wie voor het competentiegerichte leren heeft gepleit (het bedrijfsleven, in opeenvolgende commissies-Wagner en -Veen, zie ook het altijd goed geïnformeerde weblog van BON).
Nu het allemaal tegenvalt, de leerlingpopulatie veranderd blijkt, fusies toch niet tot het gehoopte wonder in de vorm van besparing én kwaliteitsverbetering lijken te leiden, docentsalarissen niet eeuwig afgeknepen blijken te kunnen worden (al in de jaren ’80 ook in Den Haag bedacht), nu hebben de huidige bestuurders het plotseling gedaan.
Drie: begrijpelijk dat Molenkamp die voorlichter meenam. Alleen was dat achteraf gezien toch minder slim. Zij begon zich namelijk met het gesprek te bemoeien op een cruciaal moment. Zo werd het interview gereduceerd tot een oefening in het oppoetsen van het ASA-blazoen. Wat niet nodig was. Molenkamp had hier zichzelf uit kunnen redden: hij had met die interviewer naar die leerling toe moeten gaan. En daar aan tafel die leerling moeten vragen wat hem dwarszat, en dan zijn tong eraf bijten om niet in de verdediging te schieten. In zo’n gesprek had hij veel meer kunnen bereiken voor het imago van ASA, de onderwijskwaliteit, en niet in het minst die leerling.
Gewoon, door van mens tot mens begrip te tonen. Dat is ook een manier om met rancune om te gaan.

         

Geef een reactie

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.