Aruba: prettig pragmatisch

Deze week ben ik op Aruba. Vanuit het Ruud de Moor Centrum doen we daar een project, dat als doel heeft om leraren in het primair onderwijs informeel te laten leren in leernetwerken. Het project wordt gefinancierd door het Nederlandse ministerie van OCW en staat onder leiding van het Arubaanse ministerie van Onderwijs.

Mijn betrokkenheid bij het project was vrij onverwacht, maar de kans om in een andere cultuur aan de slag te gaan met concepten waar ik in Nederland al langer mee werk, greep ik met beide handen aan. En ik geef toe, het landschap en klimaat wilde ik ook wel eens ervaren. Mijn specifieke rol hier is om schoolleiders in een aantal workshops de structuur en houvast te geven om leraren tegelijk de ruimte te geven voor hun eigen leerproces in het leernetwerk, terwijl ze ook erop vertrouwen dat er voor de school nuttige resultaten  uit komen. Hiervoor gebruik ik de basisprincipes die ik al langer hanteer, van doelen stellen in termen van ‘beoogde resultaten’ en ruimte voor initiatief door het afbakenen van de middelenkeuze.

De uitdaging zit er voor mij in, om dit in een compleet andere context, en een grotendeels andere cultuur ook weer werkbaar te maken. Wat van mijn ideeën is cultuur- en contextbepaald en werkt daarom misschien wel in Nederland, maar niet op Aruba? En wat pikt men eruit op, wat op Aruba wél aanslaat? Na een eerste halve dag heb ik al veel geleerd. Laat ik volstaan met te schrijven dat ik erg blij ben dat ik in het vliegtuig het boek ‘Allemaal andersdenkenden‘ nog eens goed bestudeerd heb.

Vorige week hebben twee collega’s die hier al eerder waren, met de leerkrachten een start gemaakt met het netwerkleren. De respons was overweldigend. Niet alleen in aantallen, maar vooral ook in inhoud van de reacties. De leerkrachten hebben de kans om hun eigen vragen op de agenda te stellen, en hier onderling samen mee aan de slag te gaan, met beide handen aangegrepen. Natuurlijk, hier zijn ze ook druk, en moe na een lange schooldag. Maar tot nu toe is er veel enthousiasme en betrokkenheid. Dat geeft enorm veel voldoening.

Wat me enorm treft hier, is de universele ‘drive’ van leraren om telkens te willen weten hoe je kinderen beter kunt helpen bij hun ontwikkeling. Bij een schoolbezoek ontmoette ik deze kinderen, die dolgraag wilden dat ik een foto van ze nam. Dan snap je waarom het begeleiden van leren en ontwikkeling zoveel voldoening geeft, waar ook ter wereld. Aruba zelf vind ik ‘prettig pragmatisch’, en waarom: daarover gaat mijn volgende blogbericht

Schoolkinderen op Commandeur Pieter Boer school, San Nicolaas, Aruba
         

Geef een reactie

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.