De weg vinden op Aruba

Als je Aruba ergens naartoe moet (een restaurant, een school, een huis), krijg je geen adres, maar een routebeschrijving. Ze geven je een plaatsnaam, of de naam van de wijk en beschrijven dan hoe je moet rijden om er te komen. “Bij die rotonde met de Texaco de tweede afslag nemen, en dan na het medisch centrum, als je links de Chinese supermarkt hebt gezien, rechtsaf.” Vaak is de beste route niet de kortste, waardoor er nogal wat aanwijzingen gegeven moeten worden. Niemand lijkt dit raar of onhandig te vinden. Als je het niet direct kunt vinden, vraag je onderweg gewoon verder. En ook als mensen het dan niet weten, wijzen ze je wel weer verder. Het eiland is niet groot, je dwaalt misschien wat, maar uiteindelijk kom je er wel. Prettig pragmatisch.

Pragmatisch zijn ze ook op scholen. Hoewel Aruba relatief welvarend is, zijn de sociale problemen waar leerlingen en dus ook leerkrachten mee te maken hebben, groot en veelzijdig. Taal is dan nog een van de minste knelpunten. De meeste kinderen hebben Papiamento als moedertaal. Er zijn minderheden die thuis Engels, Spaans of Nederlands spreken. Op school is Nederlands de officiële lestaal, maar met zoveel achtergronden in de klas val je al snel terug op Papiamento. Ook leraren onderling spreken Papiamento. Soms hoor je in één zin woorden uit drie talen terugkomen. Niemand lijkt hier een probleem van te maken.

Het lesmateriaal komt echter uit Nederland en is dus in het Nederlands. Als je naast zo’n Arubaanse school met 10 nationaliteiten een Bibliobus ziet staan, stampvol kinderboeken die hartstikke Nederlands zijn, vraag je je af of kinderen daardoor van lezen gaan houden. De leerkrachten maken er ondertussen het beste van. Het thema van de kinderboekenweek was ‘Helden’ dit jaar. Daar laten ze dan de kinderen een leuke graffitti van maken in het Papiamento.

'Met een boek in mijn hand, ben ik de held van morgen'

De kinderen doen enthousiast mee, en het resultaat is er dan ook naar. Zo werken de leerkrachten hier monter verder, en maken er met een soort vrolijke berusting het beste van. Wat moet je anders als er, bij een gemiddelde dagtemperatuur van 30 graden, geen geld voor airco in de lokalen is, en de computers in het computerlokaal al drie jaar ongebruikt staan, omdat ze bij de renovatie van het gebouw vergeten zijn de elektriciteitskabels terug te leggen? Ik ga proberen, als ik terug in Nederland ben, en weer ergens over wil klagen, nog eens aan dit ‘prettige pragmatisme’ terug te denken…

         

Geef een reactie

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.