Ontluisterend maar leerzaam

Via Menno Tamminga werd ik gewezen op een onthullend stuk in het Financieel Dagblad vandaag over de gang van zaken in de raad van commissarissen van woningcorporatie Vestia. Alle respect voor de journalist die het uitgezocht heeft, want wat er beschreven wordt vind ik niet minder dan ontluisterend. Hopelijk ook leerzaam, zeker voor het onderwijs, waar het intern toezicht nog volop in ontwikkeling is.
Als waar is wat in dit stuk beschreven wordt, zou ik benieuwd zijn de mening van een jurist hierover te horen. Het lijkt me, als geïnteresseerde leek, dat een aantal commissarissen zijn taken ernstig heeft verwaarloosd. De interne toezichthouder heeft maar weinig concrete taken, maar het werkgeverschap voor de bestuurder is er een van. Daaronder valt uiteraard het vaststellen van het salaris.
Deze taak wordt vaak gedelegeerd aan een commissie binnen de RvT. Zo ook bij Vestia, waar de zogenaamde ‘kernraad’, klaarblijkelijk een soort dagelijks bestuur binnen de raad van commissarissen hiervoor verantwoordelijk was. Deze kernraad bezorgde over een periode van meer dan 10 jaar bestuursvoorzitter Erik Staal, wat zijn bezoldiging betreft, verhoging op verhoging, totdat hij een astronomisch salaris verdiende.

Het is een belangrijk principe van goed toezicht dat zo’n commissie geen eigen bevoegdheid heeft, maar formeel werkt in opdracht van de RvT als geheel. Zij doet een voorstel, waarna de RvT dat bespreekt, toetst aan criteria en vervolgens een gezamenlijk besluit neemt.
In het FD-stuk wordt verteld hoe een van de toezichthouders opheldering vroeg over het salaris aan de eigen commissie. Die werd hem expliciet geweigerd, omdat dit ‘uitsluitend’ de bevoegdheid van de kernraad zou zijn. Dat lijkt me juridisch gezien aanvechtbaar.
De voorzitter van de RvC van Vestia heeft daarmee verhinderd dat andere toezichthouders zich van hun taak konden kwijten, omdat ze de benodigde relevante informatie niet hadden. Dat lijkt mij zeer kwalijk. De voorzitter had juist moeten voorkomen dat een ‘kernraad’ een eigen bevoegdheid kreeg binnen de RvC. De andere leden, die dit getolereerd hebben, zijn nalatig geweest, omdat zij het hebben laten gebeuren dat zij geen toezicht konden houden op een van de weinige ‘harde’ taken van de RvC. Zij hebben impliciet een besluit goedgekeurd, waarvan ze de precieze inhoud niet kenden. Dat lijkt me een lastige verantwoordelijkheid.

De interessante vraag die zich hier opdringt is: cui bono? Wie had er belang bij, naast uiteraard Staal zelf, om zulke exorbitante salarisverhogingen goed te keuren? Het gaat om zoveel geld, dat je er bijna meer van gaat denken. Ik zal het met interesse blijven volgen.

         

2 gedachten over “Ontluisterend maar leerzaam

  1. Even kijken:
    Hoeveel corporaties zijn er in Nederland. Net zo veel RvC’s bestaan er. Het zijn luizenbanen. En ze schuiven de banen aan elkaar door.

  2. In dit geval had de toezichthouder op z’n strepen moeten staan en anders met veel media-tamtam moeten vertrekken. Maar ja, het tikt zo lekker aan, die vergoeding van 10.000 euro (of is het nog meer?).
    Wat gebeurde er trouwens met toezichthouders in NH die wèl op hun strepen gingen staan? Die moeten nu financieel bloeden. Lees het onthutsende verhaal op http://www.bartlankester.com.

Geef een reactie

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.