Stephan Enter – Grip

Wachten op een vliegveld is iets anders dan wachten op de trein. In de vertrekhal van het vliegveld voel ik me afgesloten van tijd, klimaat en plaats en raak ik alle oriëntatie kwijt. Alle vliegvelden zien er hetzelfde uit, alle reizigers zien er hetzelfde uit en hangen op dezelfde manier doelloos rond.

In het vliegtuig zit ik altijd weer krapper dan ik denk. Ik vergeet telkens hoe onrustig het er is met cabinepersoneel dat eten uitdeelt en tax free folders, het harde ruisen en schokken van de turbulentie, en niet te vergeten mijn medereizigers die smakken met hun eten en mijn arm van de stoelleuning duwen. Uiteindelijk kom ik murw op de plaats van bestemming aan, ontevreden omdat ik lang niet zoveel gelezen heb, als waar ik me op verheugd had.

Op een treinstation hangt een andere sfeer dan op een vliegveld: reizigers en treinen komen en gaan en brengen de kleuren van plaats, seizoen en tijdstip van de dag met zich mee. Ieder station ziet er anders uit en vind ik soms zelfs een belevenis op zich.

In de trein heb ik meestal alle ruimte voor mezelf en mijn gedachten. Door het raam zie ik hoe grenzen gepasseerd worden, dorpen en steden doorkruist, en het landschap en de cultuur langzamerhand veranderen. Op de comfortabel wiegende cadans van de trein is het goed lezen en nadenken, over alles wat er nog te overdenken viel. Uitgerust kom ik aan, nieuwsgierig naar de plaats van bestemming.

Meer nog dan over bergbeklimmen gaat Grip van Stephan Enter over reizen. Over bewegen door een landschap, te voet, per trein of per auto, en de mate waarin je in staat bent om je geest mee te laten reizen met wat je onderweg tegenkomt.

Op je reis gaat het Lot met je mee. Ze daagt je uit, spreekt je aan. In Grip worden drie mannen door haar aangesproken en kiezen ieder een andere reactie. Of kiezen? In hoeverre kiest iemand zijn levensloop? Is het niet zo dat je veeleer handelt zonder na te denken, en interpreteer je die handeling niet pas achteraf als keuze, zonder terug te kunnen gaan? Kun je worden wie je bent, of blijf je wie je altijd al was?

Net als de wisselende landschappen waar de hoofdpersonen doorheen trekken, wisselt het perspectief van de vertelling, en het antwoord dat het lijkt te gaan geven op deze vragen. Uiteindelijk, het is niet verrassend, komt er geen sluitend antwoord en dat blijkt tragisch en troostend tegelijk. Stephan Enter weet die twee uitersten in deze roman overtuigend te verbinden.

         

Geef een reactie

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.