Vijf jaar professionele dialoog: vrijheid en waardering

LinkedIn herinnerde me er deze week aan dat het vijf jaar geleden is. Ik weet nog goed, dat ik op 29 februari 2012 naar de Kamer van Koophandel ging, om me in te laten schrijven. Het gevoel waarmee ik daarna naar buiten liep, kan ik altijd nog oproepen. Het was een enorme vrijheid. Alsof ik (eindelijk) mijn innerlijke kracht vond: ik kan dit zelf.
Het duurde nog een paar maanden voor ik de moed had mijn baan op te zeggen. Maar ook het gevoel na die stap herinner ik me ook nog heel goed. Het inleveren van mijn telefoon en laptop. Het eerste treinkaartje dat ik van mijn eigen geld moest kopen.
Het zelfvertrouwen dat ik had, was nergens op gebaseerd, feitelijk. Ik had een buffertje, dat qua grootte totaal onverantwoord was, gezien mijn verantwoordelijkheden voor gezin en hypotheek. Ik had drie halve contacten over mogelijke eerste opdrachten. Die gingen alledrie niet door.
Maar binnen enkele weken deden zich andere, nieuwe mogelijkheden aan. Alsof niet alleen ikzelf, maar ook de buitenwereld anders naar mij keek. Het zelfstandig nadenken over welke verantwoordelijkheid ik wilde dragen, wat ik zou kunnen betekenen voor de mensen die mij benaderden met vragen, welke voorwaarden daarbij hoorden, heeft me heel veel geleerd. Niet alleen over de organisaties en mensen voor en met wie ik gewerkt heb, maar vooral ook over mijzelf. Waar ligt mijn kracht? Wat inspireert me, wat drijft me? Wat heb ik nog te ontwikkelen, om nog meer van betekenis te kunnen zijn voor anderen?
Voor mij is het een grote verrassing geweest, dat ik de term ‘professionele dialoog’ steeds vaker tegenkwam. Ik weet nog goed hoe ik op een ochtend in 2010 ’s ochtends heel vroeg wakker werd en ik heel helder voor me zag: als ik ooit voor mezelf begin, dan wordt ‘De professionele dialoog’ de naam van mijn bureau. Ik sloop uit bed, kroop achter de computer en met mijn creditcard legde ik de URL vast. Toen duurde het dus nog twee jaar voor ik de stap zou zetten.
Het berichtje van LinkedIn was ook in een ander opzicht nieuw voor me: nog nooit heb ik ergens langer dan 4,5 jaar gewerkt. Bij mezelf hou ik het al vijf jaar uit, en dat lijkt me een goed teken. Het bestaan als zelfstandige combineer ik met mijn werk voor NIVOZ in loondienst. Ook daar zal ik de magische 5 jaar grens wel gaan doorbreken.
Zo gaat het leren, waar ik vijf jaar geleden mee begon, nog iedere dag door. Van een soms vruchteloze zoektocht naar erkenning van mijn bazen, die me wel eens dwars zat bij het werken in een baan, heb ik de voldoening ontdekt van de bijna dagelijkse waardering voor wat ik kan betekenen voor mijn klanten.
Daar ben ik vooral die klanten enorm dankbaar voor. Ik hoop nog jaren van betekenis voor ze te kunnen zijn. En nu weer verder, benieuwd wat er de komende jaren nog op mijn pad gaat komen.
         

Een gedachte over “Vijf jaar professionele dialoog: vrijheid en waardering

Geef een reactie

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.